Sanne Kalsbeek woont met haar Italiaanse man en twee kleine kinderen in Reggio Emilia, ten westen van Bologna, ongeveer 40 kilometer van het episch centrum van de aardbevingen die Noord-Italie de afgelopen weken hebben getroffen. Voor italiëplein beschrijft ze de bevingen en hoe de Italianen er mee omgaan. 

Verwoestingen na de aardbeving in de Noord-Italiaanse regio Emilia-Romagna, mei 2012. Foto: Il Fatto Quotidiano

Verwoestingen na de aardbeving in de Noord-Italiaanse regio Emilia-Romagna, mei 2012. Foto: Il Fatto Quotidiano

Aardbeving Noord-Italië 

20 mei 2012
Midden in de nacht schrik ik wakker. Ons bed schudt heen en weer. Alsof we in een boomhut slapen en iemand ons wakker probeert te maken door de stam heen en weer te schudden. Ik blijf doodstil liggen en kijk naar mijn zoontje van 9 maanden. Hij is een half uur eerder wakker geworden en is bij ons in bed weer in slaap gevallen. In diepe slaap. Ons 3 jaar oude dochtertje daarentegen, in haar kamertje aan de andere kant van ons appartement op zeshoog, horen we een korte gil slaken. Mijn man staat op en loopt naar haar toe. Althans, doet een poging. Lopen gaat lastig als alles beweegt. Hij moet zich meerdere malen vastgrijpen aan de muur, de kledingkast, de deurpost. Hoogstens een minuut duurt het, dan staat alles weer stil. In ons appartement staat alles nog op zijn plek. We zijn met de schrik vrijgekomen. Onze dochter is weer in slaap gevallen. Mijn man en ik dommelen een beetje weg, maar schrikken om de haverklap wakker van de naschokken.

Hoogstens een minuut duurt het, dan staat alles weer stil. We zijn met de schrik vrijgekomen.

De tweede beving

29 mei 2012
9 uur ‘s ochtends worden we opnieuw opgeschrikt. Meer slachtoffers en meer schade in de dorpen rondom het episch centrum. Niet bij ons gelukkig. De scholen gaan uit voorzorg dicht en alle kinderen worden naar huis gestuurd. Ik haal mijn dochtertje op bij de peuterspeelzaal. De juffen zijn meer van slag dan de kinderen. Terwijl juf Cristina druk bellend met ouders en instanties heen en weer loopt, spelen de kinderen rustig op het grasveld voor het schooltje. Een aardbeving is kennelijk niet iets waar kinderen instinctief bang voor zijn.

Verwoestingen na de aardbeving in de Noord-Italiaanse regio Emilia-Romagna, mei 2012. Foto: Il Fatto Quotidiano

Om 13 uur dezelfde dag belt mijn man terwijl ik aan het lunchen ben met de kinderen. Terwijl we napraten over de gebeurtenissen van die ochtend roept hij plotseling ´Shit… er komt er nog één!´. Het duurt enkele seconden voordat de aardbeving ons bereikt: mijn man werkt in een dorp dat dichter bij het episch centrum ligt dan Reggio Emilia. ´Wat was dat, mama?´, vraagt mijn dochtertje terwijl we mensen horen schreeuwen en even later sirenes horen loeien. ´Een aardbeving´, zeg ik, ´dat gebeurt soms, dan gaat de aarde even bewegen´. ´Oh, leuk´, antwoordt mijn dochter.

Reageerde ik na de eerste beving nog rustig en rationeel, nu blijft de spanning in mijn lijf zitten

Het bedrijf van mijn man gaat niet meer open na de lunchpauze. Ook de instelling waar ik werk gaat enkele dagen dicht, zodat de veiligheid van het gebouw gecontroleerd kan worden. Wij ´vluchten´ naar het park. Het is heerlijk weer, dat scheelt. Maar als we op ons picknickkleed onder de hoge bomen zitten vraag ik me af of we hier wel zo veilig zitten. Die bomen kunnen immers ook omvallen? Uiteraard zijn de aardbevingen het gesprek van de dag. In mijn omgeving ervaren de meeste mensen het net als ik: die tweede zware schok van vandaag was de druppel. Reageerde ik na de eerste beving nog rustig en rationeel, nu blijft de spanning in mijn lijf zitten. De alarmerende voorspellingen (´kans op meer zware bevingen de komende dagen, weken, maanden´) maken het er niet beter op.

Verwoestingen na de aardbeving in de Noord-Italiaanse regio Emilia-Romagna, mei 2012. Foto: Il Fatto Quotidiano

20 naschokken per dag

14 juni 2012
Ruim twee weken en vele naschokken later. Er zijn gemiddeld 20 naschokken per dag. De meeste naschokken zijn zo zwak dat we ze niet eens opmerken. Maar er zijn ook krachtige schokken bij, afgelopen dinsdag nog één van 4,5 op de Schaal van Richter. Het gewone leven is weer hervat. Emilia is een welvarende regio, waar men door samen te werken, bijvoorbeeld in cooperaties, groot is geworden. Er zijn veel initiatieven om de inwoners van het getroffen gebied te steunen.
In de supermarkt waar ik boodschappen doe gaat er van elk stuk Parmezaanse kaas 1 euro naar het getroffen gebied. De instelling waar ik werk is een actie gestart om lang houdbare levensmiddelen in te zamelen. Een volleybalvereniging in Modena, waar een vriend trainer is, houdt een soortgelijke actie.

Er zijn veel initiatieven om de inwoners van het getroffen gebied te steunen

In het direct getroffen gebied kunnen duizenden mensen hun huizen niet meer in. Zij slapen in tenten of in hun auto’s. De deskundigen lijken het erover eens: voorlopig zijn we nog niet klaar met deze golf van aardbevingen. Maar wanneer komt de volgende? Waar? Hoe krachtig? Dat weet uiteraard niemand. Met deze onzekerheid zal men de komende tijd moeten leven.

Alle foto's zijn gebruikt met vriendelijke toestemming van Il Fatto Quotidiano.