Het begon in 2010 allemaal met een Geheim…
Tijdens mijn ik-weet-niet-hoeveelste-zomervakantie in Italië, durfde ik (Stefan) het eindelijk aan. In mijn vrije tijd had ik een cursus Italiaans gevolgd. Na twee jaar les voelde ik me eindelijk zeker genoeg om in mijn beste Italiaans de dienstdoende pizzabakker eens te vragen hoe hij die waanzinnig lekkere pizza had gemaakt.
Het antwoord: een Grote Glimlach, een paar sierlijke handgebaren en slechts één woord: Segreto.
Geheim dus.
Deze scène speelde zich af in het tijdperk voor YouTube. Professionele pizzabakkers hadden in die tijd nog min of meer het alleenrecht op De Perfecte Pizza. Hun geheimen stopten ze dagelijks in hun deeg. Maar ze deelden deze niet online en al helemaal niet met de eerste de beste toerist. Wat segreto was, moest vooral segreto blijven.
Zo kwam ik niet verder. Mijn eigen pizza’s waren in die tijd vooral de bevestiging dat het helemaal nog niet zo simpel is om van vier eenvoudige ingrediënten iets te maken dat in de verste verte lijkt op die Goddelijke Pizza uit Italië.
De Italianen noemen deeg maken niet voor niets Arte Bianca, Witte Kunst. Het is ambacht. Een combinatie van kennis en ervaring. In het begin heb je die allebei niet.
Avondenlang speurde ik online naar aanwijzingen. Maar de kennis lag destijds niet voor het oprapen. Tot ik, ergens diep in het Italiaanse deel van het internet, stuitte op een document met de titel Il Segreto di Pulcinella, L’arte della pizza. Ik betaalde de auteur en kreeg per kerende email zijn pdf toegestuurd. Het bleek een eenvoudig document, met een rijke inhoud.
Na al die jaren kan ik nog steeds het euforische gevoel oproepen dat ik had toen ik de woorden van Giuseppe Anedda begon te lezen. Dit was waar ik zo naar verlangd had: een echte pizzaiolo die zijn kennis en ervaring deelt in begrijpelijke taal. Eenvoudig, als de pizza zelf, zo schreef Giuseppe. Hij was de maestro, ik zijn leerling.
De grafiek van mijn leercurve zag er niet langer uit als het vlakke Hollandse landschap. Langzaam maar zeker ontstonden de contouren van een Italiaanse bergflank.
Tuurlijk, het was nog steeds een leercurve. Met vallen en opstaan. Maar de drang om te oefenen was er.
Alles wat ik leerde, zette ik op mijn website italiëplein.nl. Ik schreef over ingrediënten. Over rijstijden. En over het Napolitaanse deegrecept. Uit de reacties maakte ik op dat er meer pizzaliefhebbers rondliepen.
Ik begon een webwinkel en vond al snel een aantal Italiaanse leveranciers (waar we nu nog steeds mee samenwerken). Mijn eerste voorraad pizzabloem, tomaten en pizzascheppen stond in mijn werkkamer, op de eerste verdieping van ons nieuwbouwhuis in Utrecht. Inkomende voorraad ging eerst de trap op. Uitgaande voorraad ging, ingepakt en wel, via dezelfde trap weer naar beneden.
Een vriend moedigde me aan om eens een paar filmpjes op te nemen. Ik zag dat eerst helemaal niet zitten, maar hij drong aan en sleepte mij, zijn houtoven én zijn camera mee naar een park in de buurt.
De eerste webshoporders bracht ik onder de snelbinder van mijn fiets naar het pakketpunt in de buurt. Gestaag bereikte ik het punt dat de pakketten ‘s middags werden opgehaald.
Uiteindelijk verhuisde ik met mijn gezin naar een oude boerderij in de Achterhoek. Vlak na de verhuizing kreeg ik een memorabel telefoontje van een klant. Hij zei dat hij bij het pizza bakken tegen een paar problemen aan was gelopen. Hij had online gezocht naar een oplossing en vond toen mijn video’s en mijn webshop. Die hadden zijn leercurve blijkbaar goed gedaan.
Die klant was Elkin.
Hij dacht: als ik dit probleem heb, dan zullen anderen dit ook vast hebben. En dat klopt. Want iedere pizzabakker doorloopt vrijwel dezelfde leercurve. En maak dezelfde fouten. Van overrezen deeg tot pizza’s die niet van de pizzaschep af willen. Of pizza’s die je zwartverbrand uit de oven haalt, al dan niet met een gat erin.
Elkin en ik bleken bij elkaar in de buurt te wonen. We maakten een afspraak en Elkin zette een absurd lekkere espresso voor me (voor de liefhebbers onder jullie: in de legendarische 2-groeps Faema E61).
We werden vrienden, gingen samen pizzaworkshops geven en we runnen italiëplein sinds januari 2022 samen.
Wat in 2010 begon als een leuke hobby is intussen uitgegroeid tot de grootste pizzacommunity van België en Nederland.
Daar zijn we niet alleen trots op, we vinden het elke dag weer genieten om jou te helpen met dat ene gezamenlijke doel:
Bak betere pizza’s.