Er is een man in het dorp die mij opvalt omdat hij zulke pedante manieren heeft. Pedant is wellicht niet de juiste omschrijving, eerder dandy-achtig. Iemand uit de tijd van Oscar Wilde. Hij zou je de meest vreselijke verwensingen naar het hoofd kunnen gooien met een lach. Het enige wat hem mist is een walking cane met een ivoren kop erop.

'Op het natte trottoir zie je hem aankomen met een grijns en het ritmische getik van zijn Italiaanse handgemaakte schoenen'

Handgemaakte Italiaanse schoenen

Op het natte trottoir zie je hem aankomen met een grijns en het ritmische getik van zijn Italiaanse handgemaakte schoenen. Zo’n verschijning is niet meer van deze tijd maar nog steeds uiterst indrukwekkend. Zijn houding zorgt bij bepaalde mensen misschien voor een neerbuigende lach of een gepaste afstand.

Bij mij roept hij echter een gevoel van herkenning op. Niet dat ik nou op Italiaanse laarsjes loop of dat mijn pakken onberispelijk in de plooi zijn gestoomd, zeer zeker niet, juist het tegenovergestelde. Het is meer de manier waarop hij uit de massa springt wat ik herken en wat ons verbindt.

Wijn, reizen & auto's

Onze gesprekken gaan vaak over de mooie dingen in het leven: wijn, reizen, auto’s, en het feit dat het in een dorp misschien wat saai is af en toe. Wat hij doet om in zijn levensonderhoud te voorzien was lang een raadsel, totdat ik erachter kwam dat hij de ganse dag zit te turen op beeldschermen ter grootte van flinke familietafels. Daar houdt hij de dalers en de stijgers op de geldmarkten rond de wereld bij. Met af een toe een pareltje zweet als het wat hectisch wordt, maar nooit luidruchtig en ordinair.

Snelle auto

De Volvo die hij rijdt is er ook eentje van een heer. De lange grijze S80 glijdt onder hem over de wegen hier. En dat past hem goed met die glimlach. Toch heb ik hem af en toe kunnen betrappen op interesse in mijn snelle auto. Jaloezie is hem natuurlijk vreemd maar hij wilde er graag alles over weten. Toen ik hem vroeg wat hij nou eigenlijk wilde rijden kwam hij met een Porsche 911 over de lippen.

Wat? dacht ik. Dat is toch veel te ordinair. Maar alles wat de grote gemiddelde deler overstijgt kan rekenen op mijn aandacht, dus ik vroeg door. Het leek hem zo heerlijk om zachtjes pruttelend door het dorp te rijden.

Ikkreeg de slappe lach toen ik hem uit zijn nieuwe auto zag stappen

Daarna was die Porsche altijd de kapstok van onze gesprekken. Ik begon meestal ook met een uitdagend ‘heb je hem al besteld?’ of ‘wanneer wordt hij geleverd?’. Een lach van ons beiden was dan weer genoeg om te weten dat hij er ooit een keer zou komen, maar nu nog niet.

Totdat ik laatst van zijn vrouw hoorde dat hij een nieuwe auto had gekocht. Stiekem dacht ik ‘hij heeft het toch gedaan’. Maar wat kreeg ik de slappe lach toen ik hem uit zijn nieuwe auto zag stappen, met lederen interieur, dat wel.

Italiaanse stappers, Italiaans pak

Bij mij liepen de tranen over de wangen toen ik die Italiaanse stappers over de dorpel zag komen. Misschien waren die stijgers de laatste tijd teveel dalers geworden en was deze keuze voor dit Italiaanse fabriekspak misschien wel de meest economische. In ieder geval kun je met deze Fiat 600 rustig pruttelend door het dorp.