Schoonheid is in the eye of the beholder. De één vind dit mooi, de ander dat. De reclame schrijft voor dat we van slanke vrouwen houden, maatje 36, met een egale huid een rechte neus, grote ogen en vol haar. Kijk maar eens naar de voorjaarscollectie van de grote Italiaanse ontwerpers op de site van Io Donna, de bijlage voor vrouwen van de Italiaanse krant Corriere della Sera. Hier vind je tevens je horoscoop, recepten, recensies van boeken voor vrouwen en informatie over grote vrouwen uit de Italiaanse geschiedenis.

Maatje 40 is maatje 46 in Italië
In Italië worden maten anders gemeten. Een maatje 40 in Nederland is geloof ik een maatje 46 in Italië. Dat gaf mij altijd de indruk dat ik nogal een logge gast was in het land der elegantie. Waar vrouwen in naaldhakken behendig over de kinderkopjes van de antieke pleintjes balanceerden, had ik er vaak maar moeite mee om mijn stijl te vinden.

De Italiaanse actrice Anna Magnani droeg haar uitdijende figuur met trots

Volwassen schoonheid van Sophia Loren en Anna Magnani

Anna Magnani

 

De standaard schrijft voor dat we van actrices houden als Monica Bellucci of Claudia Cardinale. Maar, zo vraag ik mij af, is deze porseleinen schoonheid niet ook een beetje saai? Veel meer uitgesproken zijn Sophia Loren of Anna Magnani. Zij dragen / droegen (Magnani is overleden) hun jaren en hun uitdijende figuur met trots. Nu ben ik zelf net 31, maar qua schoonheidsideaal voeg ik me graag naar hen, dan zie ik hoe mooi volwassenheid is. Vooral Magnani is interessant. Zij speelde een rol als prostituee in Mamma Roma, maar zij wist wel een sympathiek karakter neer te zetten waarmee ieder zich kon identificeren. Een moederfiguur, iemand die niet op haar mondje is gevallen, met een sterke eigen wil. Een vrouw met ravenzwart haar, een brede kaaklijn en een prachtig figuur rondom brede heupen en sterke botten. En die met haar gebaren alles uit kan drukken, wat haar gezichtsuitdrukking nog na mocht laten.

Die stevige rijpe volupteuze mooie vrouw zie je tegenwoordig weinig meer in Italiaanse films

Italiaanse films

Die stevige rijpe volupteuze mooie vrouw zie je tegenwoordig weinig meer in Italiaanse films, daarvoor moet je toch terug naar de jaren ’60. Wat voor mij overigens geen opgave is, ik kijk graag naar films van Antonioni, Fellini of Pasolini. Ook vanwege de mode van die tijd, want hoewel ik Valentino een goede ontwerper vind, en sommige van zijn voorjaarsjurkjes die in Io Donna staan, best zou willen hebben, vind ik de mode uit de jaren ’50/’60 eigenzinniger, leuker, speelser. En dan is er in Nederland ook nog eens een Italiaanse die die stijl, die ik inmiddels heb herkent als de mijne, in mijn eigen Italiaanse maatje 46 kan maken. Fantastisch toch?

Lotje Lomme is historica en Italië-kenner.