De zee schenkt het eilandje Linosa in de buurt van Sicilië de laatste jaren niet alleen vis

Italiaanse kust

Al sinds mensenheugenis zijn mensen op zoek naar een beter leven. Velen lukt dat, anderen stranden in een bootje op de Italiaanse kust. De plaatselijke bevolking moet dan beslissen wat ze met deze Afrikanen doet. Voor sommigen weegt dat dilemma zwaar.

De zee schenkt het eilandje Linosa  in de buurt van Sicilië de laatste jaren niet alleen vis

Linosa, adembenemend eilandje bij Sicilië

Linosa is een adembenemend mooi eilandje in de buurt van Sicilië. Op drie vulkanische kraters verbouwen de 500 inwoners er linzen, vijgen, kappertjes en druiven. En natuurlijk wordt er al eeuwenlang gevist, de zee is gul voor de bewoners.

Toch schenkt de zee de laatste jaren niet alleen vis, maar ook steeds vaker Afrikanen die via kleine bootjes Europa proberen te bereiken. Ze willen de tergende armoede en honger ontsnappen en hebben daar een levensgevaarlijke reis over zee voor over.

De oude visser Ernesto

De oude visser Ernesto samen met zijn kleinzoon Filippo

Wanneer de oude visser Ernesto samen met zijn kleinzoon Filippo [check hier een interview (in het Italiaans) met hoofdrolspeler Filippo] de zee bevaart, dobberen in de verte een stuk of wat opvarenden rond. Ze pikken de drenkelingen op. Een van hen is hoogzwanger en bevalt bijna meteen van een dochter. Voor de oude man is het simpel: buitengaats gelden de Wetten van de Zee, mensen in het water dienen te worden gered. Maar daarmee komt hij in aanraking met de wetten van de Europese Unie: illegalen mogen niet geholpen worden.

Principes en realiteit

De oude man is star: bootvluchtelingen laat je niet verdrinken. Anderen zijn daar minder zeker van. Je krijgt problemen met de politie, en de broodnodige toeristen houden ook niet zo van halflevende drenkelingen. De jonge Filippo heeft het er moeilijk mee, en doet iets wat grote gevolgen heeft.

Hoofdrol voor Nederlandse bootvluchtelinge

Een aantal jaar geleden, na 21 vreselijke dagen op zee (geen enkele passerende boot stopte), bereikte een Afrikaans vlot de kust van Lampedusa. Aan boord waren meer dan 70 levenloze lichamen. Op de boot zaten ook 5 overlevenden, waaronder één vrouw: de 27-jarige Timnit. De gebeurtenis haalde de wereldpers. Regisseur Crialese spoorde de vrouw op via de UNHCR en vroeg haar in de film mee te spelen. De bootvluchtelinge, die op het witte doek in feite zichzelf speelt, woont inmiddels in Nederland. Ze is getrouwd en zwanger van haar eerste kind.

Terraferma won in 2011 de 'special jury prize' op het Filmfestival van Venetië

Terraferma, een indringende film

Terraferma is een indringende speelfilm, die echter nergens te zwaar wordt [bekijk de trailer].

Emanuele Crialese (zelf van Sicilië) balanceert op een knap evenwichtskoord tussen wereldpolitiek en aantrekkelijk drama.

De beelden van het prachtige eiland zijn daar mede debet aan, maar dat is niet het enige. Het is werkelijk knap om het geschetste dilemma zó goed invoelbaar te maken, dat de grens tussen goed en kwaad langzaam vervaagt.

Filmfestival van Venetië

De film won vorig jaar de 'special jury prize' op het Filmfestival van Venetië. Bovendien was het de Italiaanse inzending bij de afgelopen Oscaruitreiking. Regisseur Crialese won voor eerdere films al prijzen op festivals in Venetië en Cannes.

Terraferma
Regie: Emanuele Crialese
Duur: 88 minuten
Land: Italië, Frankrijk: 2011
Taal: Italiaans gesproken, Nederlands ondertiteld

Terraferma draait vanaf 8 maart aanstaande in de bioscoop.