Van Italië krijg ik vlinders in m’n buik. De cultuur, natuur, de mensen, het eten, de taal en de sfeer maakt dat ik eenmaal over de grens op een roze wolk beland. Het voelt als thuis komen, als een warm bad na een stuk fietsen door regen en wind. Op zulke momenten adem ik onbewust diep in en voel elke spier in m’n lichaam ontspannen.

'Het zijn de klanken van het Italiaans die me in vervoering brengen'

Het Italië-gevoel

Dit gevoel verrast me iedere keer, vooral als ik er onverwacht door wordt getroffen. Laatst stond ik in Utrecht bij de Neude op een bus te wachten,toen naast me drie vrouwen kwamen staan en Italiaans met elkaar praatten. Net als wanneer je een verloren liefde aan de overkant van de straat ziet lopen, slaat mijn hart op zo’n moment een slag over. Ik spitste mijn oren om ze beter te verstaan. Nonchalant schoof ik dichter bij het drietal en deed net alsof ik naar mijn iPod luisterde. Dat ik bij lange na niet alles versta doet er niet toe, het zijn de klanken die me in vervoering brengen.

La lingua Italiana

Een tijd geleden was ik samen met mede-blogger Stefan Tibben naar een lezing van de Italiaanse journalist Beppe Severgnini. In de rij voor de ingang van De Burcht in Leiden gonsde het om ons heen al van la lingua Italiana. Ik wist niet waar ik het moest zoeken. Eenmaal binnen belandden we in een walhalla van Italiaans geroezemoes. Even waande ik mij in een knusse bar verstopt in een steegje in het centrum van Florence.

Studie Italiaans

Na afloop lagen er uiteraard folders van studies Italiaans. Een verleidelijke aanbieding. Want met de taalcursus die ik vier jaar geleden in Florence volgde zijn mijn zinnen nog alles behalve vloeiend. Of nou ja, dat wat ik spreek komt er zo vloeiend mogelijk uit, maar dan happen de Italianen toe: ze overschatten je vocabulaire en dan begint het onoverkomelijke haperen.

Florence

En hoe geweldig ik het ook zou vinden om de taal goed te spreken, er een jarenlange studie aan vasthangen vind ik wat overdreven. Het zelf spreken geeft me niet het heerlijke gevoel dat ik krijg als ik ernaar luister. Al ga ik zometeen toch maar weer eens m’n werkboeken uit Florence opzoeken.