Giulia Blasi is een Italiaanse columniste die schrijft voor diverse Italiaanse online magazines. Ze is qua kwaliteit vergelijkbaar met Renske de Greef van nrc.next of met Aaf Brandt Corstius van de Volkskrant. Alleen is het in Italië nog niet zo bon ton als in Nederland om lichtvoetige jonge vrouwelijke columnisten in kwaliteitskranten het woord te geven over alledaagse ongein.

De Italiaanse columniste, schrijfster en tv-presentatrice Giulia Blasi

De Italiaanse columniste Giulia Blasi interviewt een deelnemer aan een Italiaans bloggerfestival in 2008. Foto: Massimo Marino

Humoristische toon
In 2007 schreef Blasi al voor de website Sorelle d’Italia (zussen van Italië), een feministisch forum waar de artikelen van boze en gefrustreerde politiek bewuste meisjes werden uitgefoeterd door testosteronlijders. Blasi wist de juiste humoristische toon te treffen in prangende kwesties, die zij altijd met lichte voet trad, maar niet altijd met relativeringsvermogen. Een combinatie die niet voor iedereen is weggelegd, maar die ik zeer bewonderenswaardig vind. Vandaag de dag schrijft ze ook voor de Italiaanse Vogue, en dan mag je iemand wel een stijlicoon noemen.

Waar schrijft Blasi over?
Op de site GQ.com schrijft Blasi in de rubriek Me parlare donna un giorno over taalkwesties die gaan over man/vrouw-verhoudingen. Ze behandelt zinnen die door mannen en vrouwen verschillend worden begrepen en probeert dit verschil in perspectief te doorgronden. De voorbeelden zijn uit haar eigen leven gegrepen, maar erg herkenbaar. Zoals: hoe komt het dat wervelwinden en orkanen altijd een mannelijke naam krijgen (il), en hittegolven een vrouwelijke (la)? Hoe komt het dat een vrouw iets heel anders hoort als een man iets zegt, dan wat de man bedoelt? Of andersom: Hoe komt het dat een man iets heel anders hoort als een vrouw iets zegt, dan wat een vrouw bedoelt? Dit kan bijvoorbeeld zijn: ‘Ik heb niks moois om aan te trekken’, ‘Ik moet met je praten’ of ‘Je bent een mooi persoon’. Ze legt dan uit wat een vrouw bedoelt (ik heb niks voor dit moment), wat een man hoort (ik moet nieuwe kleren kopen), waar het verschil vandaan komt (het interessante antropologische gedeelte, hier gaat Blasi los in analyse) en wat de oplossing is (de man kan de avond vóór het avondje uit vragen: “schat, wat doe je morgen aan?”)

Foto's van Giulia Blasi op haar facebookpagina

Foto's op de facebookpagina van de Italiaanse columniste Giulia Blasi

Interview met Giulia Blasi

Ik benaderde Blasi via Facebook en vroeg haar het volgende:

In Nederland is het erg moeilijk om een goed feministisch debat op gang te brengen. Het lijkt er op dat jij er wel goed in slaagt in Italië. Heb je enig idee hoe dit komt?

'Zelf geloof ik niet echt dat ik succes heb, ik heb het juist niet. In Italie wordt succes afgemeten aan de mate waarin je er in slaagt om op de nationale zender te komen om te kunnen zeggen wat je moet zeggen. Dit gebeurt mij niet. Het Italiaanse feminisme heeft diverse problemen.  Het eerste is, en dat gebeurt overal, dat ‘feminist’ nog steeds als een belediging wordt gebruikt. Er is de perceptie dat het een negatieve beweging is, en niet één die om gelijkheid vraagt. Maar het is zeker waar dat de mensen behoefte hebben om te discussiëren over het onderwerp. En als ik een minimale bijdrage kan leveren aan de discussie, dan doe ik dat graag.'

Zelf heb ik wel eens gedacht dat vrouwen zich meten naar de verlangens van de mannen. Wat denk jij?

'Van de ene kant is er de ‘mannelijke blik’ die veel bepaalt in hoe wij denken, vooral de manier waarop wij menen ons te moeten presenteren in de openbare ruimte (mooi, mager, klaar om bekeken te worden). Ik geef je een voorbeeld. Als je het hebt over het lichaam van de vrouw, dan eindig je altijd met het bespreken van wat de mannen mooi vinden. Zijn dikkertjes leuker, of slanke vrouwen? Hou je van grote borsten of kleine? Blond of donker? Dat leidt tot een flinke discussie, ook onder vrouwen.  Ik geloof niet dat we onszelf meten naar mannelijke maatstaven. Dat hebben we al lang niet meer nodig. Wellicht moeten we wel nog afrekenen met de behoeft om altijd te gerieven, iets wat meisjes van jongs af aan wordt geleerd.'

In Nederland gaat het vaak over de toon van het debat. Op welke manier speelt dit in Italië een rol?

'Van de toon in debatten in Italië denk ik al het mogelijke kwaad dat je maar zou kunnen denken. De mate waarin wordt geschreeuwd is proportioneel aan de afwezigheid van ideeën, aan de beperkte realiteitszin en dient alleen om te bewijzen aan het electoraal publiek dat ze stemmen voor de hardste schreeuwer, de dominante gorilla. Dat zou nog wel acceptabel zijn als er maar iets constructiefs uit de debatten naar voren zou komen. Helaas stopt men bij de verbale strijd.'

Nudo d'uomo - Giulia Blasi

Nederlanders zijn 'gezellig'
Giulia Blasi heeft Nederlands gestudeerd en heeft goede herinneringen aan de Nederlanders en noemt ze accogliente wat je bijna zou kunnen vertalen met het woord ‘gezellig’. Ze is 1,80 meter en voelt zich erg op haar gemak bij de lange Nederlander. Ze heeft ook twee boeken geschreven: Il mondo prima che arrivassi tu en Nudo d’uomo con calzino, maar deze zijn niet vertaald naar het Nederlands.