Wie van veel beeldspraak, woordspelingen en volzinnen doorspekt met poëtische verwijzingen houdt, zal het boek 70% acryl 30% wol van de Italiaanse schrijfster Viola Di Grado absoluut waarderen. De schrijfstijl van Di Grado kenmerkt zich in mijn ogen door de vele associaties die zij in haar zinnen verwerkt.

Viola Di Grado - 70 procent acryl 30 procent wol (recensie)

Hoofdpersoon Camelia Mega
Het verhaal gaat over Camelia Mega, een jonge vrouw getergd door sombere gevoelens en een destructieve aard. De dood van haar vader, die samen met zijn minnares is verongelukt, en de daaropvolgende diepe depressie die dit bij haar moeder teweeg heeft gebracht, lijkt Camelia niet te boven te kunnen komen. Zij zorgt intensief voor haar moeder, die sinds de dood van haar echtgenoot niet meer spreekt, en zichzelf verwaarloosd.

De band tussen moeder en dochter
Camelia heeft veel moeten laten om haar moeder continue de aandacht te kunnen bieden die zij nodig acht en haar eigen leven is hierdoor dus behoorlijk beperkt. De band tussen moeder en dochter is grimmig. Enerzijds bijzonder hecht door de intieme verzorging, anderzijds ongezond doordat Camelia zich aan haar vastklampt waardoor het regelmatig schrijnend aan haat lijkt te grenzen.

Verraad van haar vader
Camelia is duidelijk op zoek naar liefde en erkenning, maar vindt beide niet op de plaatsen waar zij dit zoekt. Van haar moeder, die louter middels blikken met haar dochter communiceert, krijgt ze nauwelijks iets terug. Het verraad van haar vader, die vreemdging en zijn vrouw en dochter na zijn dood ontreddert achterliet, is de voedingsbodem geweest voor Camelia’s diepgewortelde frustratie. En wanneer Camelia verliefd wordt op Wen, een jongen uit de buurt die haar Chinese les geeft, drijft het gevoel dat haar verlangen niet wordt beantwoordt haar tot wanhoop.

Gaten in kleding
De omgeving waarin Camelia woont speelt zelfs een sombere rol. Het verhaal speelt zich namelijk af in het grijze, natte Leeds waar zij als kind vanuit Italië naartoe verhuisde. Het lijkt eeuwig winter. Camelia is gestopt met haar studie en verdient haar brood met het vertalen van wasmachine gebruiksaanwijzingen.  Haar moeder houdt zich vooral bezig met het fotograferen van gaten, gaten in de vloer, gaten in kleding, gaten in plafonds. Kortom, de gaten vormen een heuse obsessie. Naast het maken van foto’s doet zij verder niets anders dan slapen en zich volledig afsluiten van haar omgeving. Ze komt nooit buiten en heeft met niemand contact.

Rolmodel
Camelia, belast met de zorgen rondom haar moeder, heeft geen rolmodel die haar laat zien hoe ze haar eigen verdriet moet verwerken en neemt bepaalde gedragingen van haar moeder over. Soms lijkt het alsof Camelia in een andere dimensie leeft, een wereld waarin zij niet begrepen wordt door buitenstaanders. Dit frustreert haar enorm.  Ze is een vreemde eend in de bijt door haar afwijkende gedrag en excentrieke verschijning en lijkt maar niemand te kunnen of willen bereiken.

Vrouw met klasse
Wanneer moeder, ooit een beroemd fluitiste en oogverblinde vrouw met klasse, uit haar diepe dal opkrabbelt door de komst van een geliefde, voelt Camelia zich totaal ontreddert, wederom verraden, in de steek gelaten en verre van geliefd. Dit lijdt tot een destructieve wending in het verhaal…

70% acryl 30% wol

Kortom: een heftig boek met een zware verhaallijn waarbij diverse emoties je als lezer soms de tenen doen krommen. Een zoektocht naar genegenheid en erkenning. Uiteraard heeft het boek veel meer lagen dan ik hier beschrijf, maar omdat ik niet al te veel weg wil geven van het verhaal heb ik slechts mijn impressie van de rode draad beschreven. Het boek is in mijn opinie geen luchtige kost om ‘even lekker weg te lezen’ maar voor de liefhebber van de psychologie tussen mensen die elkaar maar niet lijken te kunnen vinden, beschreven in poëtische volzinnen, is dit boek een absolute must!

Recensie: Lies van Vliet-Slingerland