Recensie De vrouwenverkoper Giorgio Faletti

De flaptekst van De vrouwenverkoper van de Italiaanse schrijver Giorgio Faletti sprak mij erg aan. Maar het heeft me ook op een dwaalspoor gezet.

Zonder al te veel van het plot weg te geven, viel het mij wel op dat de samenvatting van het verhaal op de flaptekst niet helemaal klopt. Er wordt gesproken over een vrouw die verdwijnt, maar dit is slechts een van de elementen in het verhaal over Bravo en 'zijn vrouwen'.

Milaan

Het verhaal begint met een proloog van de hoofdpersoon ´Bravo´, waarin hij zich zelf voorstelt – met al zijn mankementen. De proloog heeft een iets andere schrijfstijl dan die van de rest van het boek, want het bevat veel kortere zinnen dan de rest van het verhaal, dat zich juist kenmerkt door lange zinnen. Het verhaal is goed vertaald uit het Italiaans en kent veel details, veel verschillende personages met Italiaanse namen en veel plaatsbeschrijvingen van straten, wijken en buitensteden van met name Milaan.

Siciliaanse maffia

Het verhaal van Bravo wordt in de ik-vorm verteld; zijn overpeinzingen worden afgewisseld door dialogen. Door deze schrijfstijl krijg je een steeds beter beeld van zijn personage, zijn worstelingen en zijn successen. Bravo geeft je een inkijkje in de Milanese onderwereld eind jaren ‘70, de Siciliaanse maffia en de belangen van de corrupte Italiaanse overheid daarin. Feit en fictie lopen door elkaar heen omdat de ontvoering van oud premier Aldo Moro onderdeel van het verhaal is.

Verassende wensing
Het einde van het verhaal kent een verrassende wending waarmee het cliché 'niets is wat het lijkt' waarheid wordt. De lange zinnen met de vele details maakten dat ik tot hoofdstuk 10 moeite had om in het verhaal te komen. Het leest niet heel gemakkelijk weg. Maar uiteindelijk is de verhaallijn toch zo spannend, dat ik wel graag wilde weten hoe het verder zou gaan. Ik zou niet zeggen dat het een echte pageturner is die je in één stuk uitleest, maar het wekt genoeg nieuwsgierigheid op om door te willen lezen. Kortom: een verrassend boek voor de volhouder!

Recensie: Elseline van der Horst