Italianen besteden minder tijd aan eten dan Nederlanders. Sterker nog, Nederland staat in de top drie in vergelijking met vijftien andere Europese landen, blijkt uit onderzoek. Maar klopt dat wel? Oké, het scheelt per dag gemiddeld drie minuten met Italië, maar toch. In het land met de duurste en meest ongastvrije restaurants van West-Europa, zitten we dagelijks zo’n 1 uur en 57 minuten te eten, ruim boven het gemiddelde van 1 uur en 38 minuten.

Italianen eten graag samen met familie en vrienden

In Italië wordt uitgebreid getafeld

Ik viel van mijn geloof toen ik het in de krant las. Overal waar je komt in Italië wordt er uitgebreid gegeten, eten geserveerd en getafeld. Het eetgedeelte van de bestseller 'Eat, Pray, Love' speelt zich niet voor niets in Italië af. Alleen al bij de klank van het woord mangiare loopt me het water in de mond.

Italië versus Frankrijk

Maar in onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau is te lezen dat alleen Fransen en Bulgaren meer tijd nemen dan wij om uitgebreid te dineren. Frankrijk is het enige land dat een ruime voorsprong heeft op de rest: je zit er dagelijks zo’n 2 uur en 15 minuten aan tafel. Ik had op zijn minst gedacht dat Italië samen met Frankrijk ruim boven de rest van Europa uittorende als het op eten aankomt. Schijn bedriegt, blijkbaar.

Gelukkig heb ik iets verder gekeken dan alleen de grafieken in het eethoofdstuk van het SCP-rapport en ontdekte tot mijn grote opluchting een addertje onder het gras: eten met familieleden of vrienden kan worden ingedeeld in de categorie ‘eten’ of ‘sociale contacten’. Wie wat als sociale contacten bestempelt en of dat verschilt per land heeft het SCP niet kunnen achterhalen. En kijk, daar staat Italië met 1 uur en 51 minuten op de eerste plaats, ruim boven het gemiddelde van anderhalf uur.

De sociale contacten van een Italiaan

Iedere Italië-liefhebber weet dat eten bijna altijd gepaard gaat met veel vrienden en familie en andersom. Nederlanders daarentegen sturen het liefst iedereen naar huis zodra het etenstijd is. Dus hoewel in zijn geheel niet wetenschappelijk onderbouwd, concludeer ik bij deze dat Italianen die aan het onderzoek hebben deelgenomen massaal op ‘sociale contacten’ hebben geklikt waar het eten betrof. En ben ik vandaag gelukkig toch niet van mijn Italië-geloof gevallen.